زودتر از آنكه فكرش را ميكرديم پوچي سايه انداخت روي زندگيمان.

و رسيدن به نهايت سياهي مطلق براي ما پيش ازموعد بود.

اما با همه اينها خدا را شكر كه فهميديم دراين ميان اشكال از كجاست.

اگر ديروز بودنمان بهانه اي بود براي قد كشيدن و رد شدن و ماندن ردپاي روزهاي رفته زندگي بر

صفحه اي وبلاگي؛ امروز نبودنمان بهانه اي ست براي پيدا كردن گمشده هايمان، 

پيداكردن ردپاهايي كه لابه لاي روزمره گي گم شد و از همه مهمتر پيدا كردن خودمان!

بايد برويم و تكليف بعضي چيزها را با خودمان مشخص كنيم.

قصه ما به سررسيد ولي كلاغه راه را گم كرد وبه خانه اش نرسيد.

آدرس وبلاگ دوستی که نوشتن در دنیای مجازی را با هم آغاز کردیم و با هم تمام می کنیم و شاید 

روزی دوباره با هم شروع کنیم:

http://funooss.blogfa.com/

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم خرداد 1392ساعت 12:15 توسط فاطمه.ص |

ميگن وقتي ميخواي ازاين همه بدبختي راحت شي

يا بايدبگذري از جون

يا همرنگ جماعت شي

بايداوني شي كه ميگن

بايد اوني شي كه ميخوان

چه رنجي داره تن دادن به اين قانون بي وجدان...

پ ن1:با اين آهنگ خيليي همذات پنداري ميكنم

پ ن2:احساس ميكنم قاصدك امسال پشت درخانه ما چادر زده...

پ ن3:يكي هست در همين حوالي...

+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم اردیبهشت 1392ساعت 18:5 توسط فاطمه.ص |

وقتی به پیازسنبل هایی  که پارسال تو باغچه کاشته بودیم ودرنیامده بودند وهمین چندهفته پیش بااندکی تاخیر(!)سبزشدند وگل دادند،نگاه میکردم فهمیدم انگارخبرهایی ست،ما یک مهمان درراه داریم واین ازصدای گام هایش هم پیداست.
کم کم وقتش شده وبایدبابعضی ازخاطره های 366روزت خداحافظی کنی،صندوقچه خاطراتت رابازکن
نگاهشان کن،برای خداحافظی باآنها آماده شو،اگراین وسطها قطره اشکی هم آمد،بدنیست سبک ترمیشوی
بعضی هایشان را بذار ته صندوقچه تا خیلی چشمانت بهشان نخورد وبعضی هایشان را هم بگذار جلودستت باشند ،بدنیست گاهی نگاهت بهشان بیفتد ولی سعی کن که به هیچکدام ازخاطره ها دل نبندی،نگاهت راهم ساده پیششان بگذاروبرگردچون خاطره ها اگرببچسبند مثل خوره روحت را میخورند...خاطره ها خیلی بی رحم اند،خیلی بیشترازآنکه فکرش رابکنی...

                                                                ***
فکرهای مختلفی توذهنت رژه میروند،به رویاهایت فکرمیکنی،به اینکه قبل ازسال چه فکرمیکردی وچه شد!...
به رویاهای سال بعد فکرمیکنی به اینکه درسال پیش روچه خواب هایی بایدبرای خودت ببینی،چه اندازه از رویاهای پارسال محقق شد وچه اندازه باید نگران تحفقق رویاهای بعدی باشی؟چه وعده هایی به خودت داده بودی وکدام ها راتوانستی عملی کنی؟کدام ها هنوزوقتشان نرسیده؟
شایدامسال هم دوباره سری به آن رویاهای قبلی بزنی شایدهم رهایشان کنی وبگذاری بادآنها را باخود ببردتااندکی نفس تازه کنند.
به این فکرمیکنی که چندسالی میشود که حتی بهارهم تورابه وجد نمی آورد وبه نگاه زمستانیت رنگ نمیدهد،به آن ذوق همیشگی ته دلت که حالا مرده فکرمیکنی.توهنوز به فکرآن رویاها وآرزوهایی،احساس میکنی بیشترازهرسال دیگری تنهایی ودلت
لابه لای برف های زمستانی جامانده.
 توی برف ها دنبال ردپاهای دلت گشتی؟مواظب باش نکند خودت راهم گم کنی!
به چیزهایی فکرمیکنی که توی چشمانت آمده وحتی نمیتوانی ازآینه مخفی شان کنی،چیزهایی که گاهی اوقات برایشان اشک ریختی ونگذاشتی  کسی بفهمد.

                                                              ***
فرقی نمیکند کنارسفره هفت سین خانه نشستی باشی،یادست هایت روبه آسمان باشندوچشم هایت به گنبدامام رضا(علیه السلام) دوخته شده باشندیا اصلاخدای نکرده درازکشیده باشی روی تخت بیمارستان.مهم این است که تودراین لحظه مهمان خدایی....چشمانت راببند..برای خودت ،برای من،برای همه آنهایی که پارسال بودند و حالا نیستند دعاکن
دستانت رادرازکن وازخداگدایی کن وازش بخواه اولین عیدی رااودردستت بگذارد...ازاو بخواه که حالت را به بهترین حال تغییربدهد،ازاو تشکرکن که یک سال دیگرهم اجازه داده معجزه اش راببینی وازبهارش استقبال کنی،خدا به میزبانیت آمده
ازاو بخواه کاری کند امسال محکم تردستش را بگیری...ازش بخواه کمکت کند همیشه بهاری بمانی...

                                                                                        
پ.ن:تعطیلات خیلی خوب و خوشی داشته باشید،عیدتون هم پیشاپیش مبارک.

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم اسفند 1391ساعت 21:47 توسط فاطمه.ص |

پیامبر یعنی کسی که که پیغامی را میبرد وبه صاحبش میرساند اما حالا که دوره پیامبری وپیغامبرفرستادن

سرآمده وسال هاست که از آمدن آخرین پیامبرمیگذرد،بیایید مابرایش پیغامبربفرستیم،همیشه اوبرای ماپیغام

فرستاده ،یکبارهم مابرایش پیام بفرستیم.

یکی راپیداکنیم وفقط برایش حرف بزنیم واو فقط گوش کند،فقط گوش کند.

بعدبفرستیمش برایمان پیامبری کندوهرچه گفته ایم رابرایش بازگو کند وبه صاحبش برساند.

اوکه همیشه میبیند ومیشنود،فقط شاید دلگرمی باشد برای مان،دلگرمی وامیدی افزون تر ازقبل...

 

                               ماکاشفان کوچه های بن بستیم

                                                     حرف های خسته ای داریم

                                               این بار

                                                            پیامبری بفرست

                                       که تنهاگوش کند

*شعرازگروس عبدالملکیان

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم اسفند 1391ساعت 17:44 توسط فاطمه.ص |

:-وقتی مثل دیگران نیستی،طوری رفتارمیکنی  که نمیشوددرباره دوست داشتن با توحرف زد،نمیشود خیلی چیزهارابا تو گفت ولذتش رابرد،نمیشودابرازاحساسات کرد به کودکی که درصف پمپ بنزین ازپشت شیشه ماشین به تو میخندد وبرایت دست تکان میدهد،تو نمیتوانی خیلی چیزهارادرک کنی تقصیرخودت هم نیست ها!خصلت ست دیگر!کاری ازدستت برنمی آید.

:-راستش راست میگویی دست خودم نیست،خیلی نمیتوانم احساس رابفهمم،اصلادوست هم ندارم که بفهمم آبم هم خیلی بااحساساتی ها توی یک جوی نمیرود.تازه اگرخودم هم بخواهم این غرورلعنتی اجازه نمیدهد،غروری که بارها به خاطرش شکستم ،غروری که برشانه هایم سنگینی میکند ولی انقدرباهم رفیق شده ایم که نمیتوانم رهایش کنم وبشوم رفیق نیمه راه.اوبه من یادداده خودم رافریب بدهم ولی غرورم رانشکنم،پاروی نفسم نگذارم مبادا که به من وغرورم بربخورد.خودم خوب میدانم وقتی که خودم رافریب میدهم چه کلاف سردرگمی میبافم ولی خب نمیتوانم کاری بکنم دیگر.
ازتو که پنهان نیست بارهابه خودم گفته ام این دفعه که دیدی اش برایش بگو،ازاین احساس عجیبی که برایش داری بگو،حسی که تو خوب میدانی من به ندرت نسبت به کسی پیدامیکنم .

:- بگذارمن ادامه دهم.توگفتی ومن تاآخرش راخواندم میفمم چه میگویی چون دقیقا یکی را میشناختم عین خودت.آدم که دلش ازسنگ نیست ته مایه ای احساس را دارد ولی خب دزاحساساتش فرق میکندبرای یکی بیشتروبرای یکی مثل تو کمتر.اما این وسط آدمهایی توی زندگی اش بودند که حتی  حاضربود به خاطرشان جانش راهم بدهد،کسانی  بودند که تپش های قلبش برای آنها بود،کسانی که زبان مشترکش بودندوچشمانش نگران دنبال آنهامیدویدولی او هم درد تو را داشت غرو ش نمیگذاشت اعتراف کند به دوست داشتن این آدمها،اینها بی خبربودند ازهمه آن علاقه ومحبتی که نسبت به آنها داشت.همیشه یک مبارزه وجدال درونی باخودش داشت سرگفتن یا نگفتن وآخرش هم سرهمین نگفتن ها این وسط خیلی قلب ها شکسته شد.

:-سردلم رابازکردی تامجبورشوم بگویم برایت ازکسی که هرباردیدنش به اندازه آسمانی شادم میکند وبه اندازه عرشی ناراحت!
وقتی نگاهم بانگاهش ساییده شودترسی توی دلم میریزدوبغضی توی گلویم خودش رابه درو دیوارمیکوبدبلکه خالی شود.دلم میخواهد صادقانه توی چشمهایش زل بزنم وبرایش بگویم چه قدر برایم اهمیت دارد،واگویم تمام ناگفته ها راولی بازهم هیچ نمیگویم فکرکنم میخواهم تاابد بی اعتنایی را انتخاب کنم.

:-خودت هم نفهمیدی آخرش چه شدولی برایت آرزودارم هرچه زودترتکلیفت را با این دل ناسازگاربی سامان مشخص کنی...

+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم بهمن 1391ساعت 18:30 توسط فاطمه.ص |

بعد از وصال هنوز سنگینم

حالا حدود دو سال است که بغضم را نشکسته ام

کاش آن شب زمان متوقف می شد و تا همیشه زیر پرچم می ماندیم

کاش میشد وسعت آن شب بی کران را برای همه  بازگو کرد

کاش که دوباره تکرار شود...

پ ن:عنوان نام آهنگی ست که لا اقل برای ماهايي كه اونجا بوديم فقط به یک آهنگ ختم نمیشه.

اين روزا خيلي ياد اون روزام!

توضيح:وصال نام اردوي مشهد ما بود كه دوسال پياپي رفتيم

+ نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم دی 1391ساعت 10:35 توسط فاطمه.ص |

حاصل خیره در آیینه شدن ها آیا

دوبرابر شدن غصه تنهایی نیست؟!

                                                                            "فاضل نظری"

+ نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آذر 1391ساعت 19:21 توسط فاطمه.ص |

فکرکردن به عمق واقعیت بعضی مفهوم ها در  زندگی پیچیدگی ها وآشفتگی های ذهنی ای را برایم به وجود می آورد
که اغلب  درآخر هم  نمیتوانم درباره شان به نتیجه ای برسم
هرسال به عیدغدیرکه میرسیم خیلی فکرمیکنم به این که چه واقعیت عمیقی ست پشت هویتم!
گاهی آنقدر فکرمیکنم که باورش برایم سخت میشود:
اینکه نسبم میرسد به بهترین خاندان کل بشریت،اینکه نسبم
به امام علی وفرزندانش میرسد اینکه جزء این خانواده ام و اسمم با کلمه سادات گره خورده است ...
چه واقعیت های زیاد وعمیقی ست پشت این واقعیت...
پ.ن:ازاونجایی که تاخیردرهمه امورجزء جدانشدنی زندگیمه پست عیدغدیر رو هم باتاخیرگذاشتم.

+ نوشته شده در یکشنبه چهاردهم آبان 1391ساعت 17:53 توسط فاطمه.ص |

این روزها که میگذرد هر روز...

در التهاب سرنوشت مبهم آینده ام

درجست وجوی یک باورصادقانه

 کودکانه ام

این شبها که میگذرد،هرشب...

در انتهای سیاهی شب

همچنان که به ستاره ها می نگرم

مژگانم را خیس میابم

این سال ها که میگذرد هرسال

یک نشان دیگر بر روی روح خسته ام میابم

اینها میگذرد ومن...

+ نوشته شده در سه شنبه هجدهم مهر 1391ساعت 16:45 توسط فاطمه.ص |

                                                    عفو فرمودی غلام رو سیاه خویش را  
                                                    گرچه خود هرگز نمی بخشد گناه خویش را

                              
                      سایه ات را از مدار رو سیاهان برمدار
                                                    ماه از شب برنمی گیرد نگاه خویش را


                                           
         چشم بر گلدسته ها می دوزم وحس میکنم
                                                    کفتری در سینه ام گم کرده راه خویش را

  
                                                     ابرها در سینه ام تا سر به هم می آورند
                                                    میکشم تا توس بغض گاه گاه خویش را

  
                                                    در گذار ازگنبدت تنها نه ما،خورشید نیز
                                                    برکشد از کاکل زرین کلاه خویش را
                                                    

                                                     تا حدیث نورگفتی،شاعران لب دوختند
                                                    آهوان سرمه سا،چشم سیاه خویش را

                                                   جز تو شاهی نیست در عالم که گاه بارعام
                                                   پرکند ازخیل خاصان بارگاه خویش را
                                                

                                                   
در خراسان یافتم-ای آنکه میگفتی مرا
                                        
          در زمین پیدا نخواهی کرد ماه خویش را-
                                                                                                    هرکه روشن دل تر اینجا مستجاب الدعوه تر
                                                   همدم آیینه هایش ساز آه خویش را                 
                                                                   
                                                                                                             "علیرضا بدیع"

                                                     ***
قلبت برای جسمت سنگینی میکند و دیگر مثل همیشه نمی تپد، بغضت هوایی را که توی ریه هایت فرو می کنی

سنگین کرده است،ذهنت پراست از کلاف واژه های درهمی که نمیدانی رشته اصلی شان راپیداکنی وبهشان

سروسامان دهی،دلت  پراست از همه، حتی ازخودت،آنقدر پر است که اضافه اش ازچشمانت می چکد.

دلت میخواهد از این شلوغی بی حد وحصر اطرافت کسی پیدا شود وبارسنگین ناگفته هایت را برایش بگویی

وسبک شوی،چه قدر دلت هوایی را می طلبد که پراز اکیسژن باشد،چه قدر مأمنی میخواهی تا تسکین قلبت باشد

وچه اندازه بی تابی تا هق هق گریه هایت آرامت کنند.

آن موقع که چوب خط ات پرشده وفکر میکنی هیچ چیزحالت را خوب نمیکند یادت می آید جایی ازبهشت روی

زمین وجود داردکه پناه تمام رنج ها ودردهای بشریت بوده وهست،جایی که غربت است اما از کوچه های

شهرخودت برایت آشناتراست،جایی که هوایش رایحه ای معطر را برایت تداعی می کند وروحت را جلا

می بخشد،کسی هست که نگفته حال و روزت را میفهمد
وحرف نزده برایش احساس سبکی می کنی،این قدر

رئوف است که با سلامی از راه دور هم حالت را خوب میکند...


پ ن:این روزهای تولد امام بدجور دلم هوای هوایشان را کرده...


تولد امام رضا رو بهتون تبریک میگم
                                                                                   


+ نوشته شده در شنبه هشتم مهر 1391ساعت 13:24 توسط فاطمه.ص |

مطالب قدیمی‌تر